Winter Wonderland

Vorig weekend was het Oslo Lichtfestival: het hele weekend stond ik het teken van advent, kerst, lichtjes en kerstbomen. De kerstmarkten gingen open, de bomen werden verlicht en de straatversiering werd opgehangen. Helaas was het die zaterdag vreselijk druiloren weer. Koud nat en erg druk in de stad. Na een kerstmarkt, een nepkerstmarkt, een dameskoor in kou en wind en een glaasje Gløgg (Noorse kerstdrank) had ik het voor gezien en ben ik thuis het luisterboek van de Noorse Harry Potter og dødstalismanene (the deathly hallows) gaan luisteren. Zondag was het weer een stuk beter en ben ik met Theresa naar het folkemuseum geweest. Haar eerste keer, mijn vierde inmiddels. Alle huisjes waren versierd met kertbomen, slinkers, guirlandes en lichtjes. Verder maakten ze allerlei traditioneel eten klaas en waren er kraampjes met handwerkspullen. Heel erg leuk, en uiteraard ook erg duur. Maar erg knus en gezellig. Typisch Noors zou ik haast zeggen. Zondagavond vierde huisgenoot Joost zijn verjaardag, dus werden er weer Brownies gebakken en weer warme sjokolade gedronken. Met slagroom. En ja als je melig bent, dan eindigt dat spul dus op de muren, in haren en op kleding. Awel, het was gezellig.

Maandagavond hadden we een etentje met 6 internationals en veel pannenkoeken. We hebben ons de blubbers gegeten aan de pannenkoeken met spek, kaas, appelkaneel, champignons en guacamole. Rare combi, die laatste, maar best heel lekker.

Na mijn Edvard Munch examen had ik nog één examen, Norwegian Life and Society. De colleges waren op dezelfde tijd als mijn Noorse lessen, dus ik kon er niet naartoe. Maar dat examen wou ik toch wel proberen, al had ik er bijzonder weinig voor gedaan. Dus dinsdag 4 december heb mijn laatste examen gemaakt. Het ging niet bijster goed, maar als je bedenkt hoe weinig ik heb gedaan (en uberhaupt kon doen) viel het nog best mee. En toen was het kerstvakantie! Begin december al! Heel raar, maar wel lekker. Ik was een van de eersten hier die al helemaal klaar was. Dus ik had een hoop tijd om voor te bereiden voor volgen semester. De cursusinschrijving begon 4 dec., dus 4 december ben ik langs een aantal loketjes gerend om me in te schrijven. Normaal moet dat via internet, maar dat werkte niet bij mij, dus is het handmatig gedaan. Ik kan de vakken doen die ik wil, dus daar ben ik blij mij. Volgend semester staat in het teken van: Norwegian legends and fairytales, oude Noorse geschiedenis, heiligencultus op IJsland en in Noorwegen, en konservering van museumverzamelingen. Drie vakken in het Noors, een in het Engels. Door de lat iets hoger te leggen (dus meer vakken in het Noors) kon ik veel meer vakken doen uiteraard, en zo gaat mijn Noors weer eens wat vooruit. Mijn Noorse kunnskaper zijn aardig gestabiliseerd helaas. Tijd voor meer uitdaging dus :)

Sinterklaas is dit jaar ook in Noorwegen geweest. 5 december hadden we een heerlijk avondje met ongeveer 12 internationals uit Oostenrijk, Nederland, België, Frankrijk, Noorwegen, Singapore en Bosnië. Iedereen had een klein presentje gekocht, en met het bekende spel met de dobbelsteen werden deze verdeeld.Zelf gebakken speculaas, kruidnootjes, chococentjes, VOF de Kunst, zwarte pietenpet en sinterwup maakten het feest compleet. Best leuk om zo iets typisch Nederlands te doen met mensen uit verschillende landen. En volgens mij vonden zij het ook wel leuk.

En donderdagochtend begon het grote Tromso avontuur! Om 6.45 stonden vijf van ons braaf op de metro te wachten. Mevrouw 6, Elayne, was er niet. Toen ik haar belde nam ze op met ´oooooooh my god! I didn´t wake up!´ No, she didn´t! Dus we vertrokken met ons 5 naar het vliegveld. Toen wij al lang en breed )en slaperig’ bij de gate zaten, kwam Elayne aangehold. Ze was al een poosje op het vliegveld, maar had (uit gewoonte) de international hall gekozen, in plaats van de domestic hall. En ja, dan kom je er niet. Via een aantal omwegen, douane weer door kwam ze dus eindelijk bij de gate aan. In twee uur vlogen we naa het pittoreske Tromso. Onderweg zagen we het al donker worden. Daarnaast ook het mooie Noorse binnenland en de kust. Tegen 11en waren we dan in Tromso waar bleek dat Elayne haar bagage niet op de band lag. Wederom stress dus, want al die kleren zouden ze hard nodig hebben. Na wat navragen bleek dat haar bag niet op de belt gelegd was. Maar wel in Tromso dus. Gelukkig.
Kirsten (US) had een aantal jaar geleden een expeditie op Svalbard gedaan, waar ze een zeeman uit Tromso had leren kennen. Hij haalde ons op en bracht ons met bagage naar de camping. Ons hutje was een houten, knusse 5 persoonshut waar we ons met ons zessen in hebben gewurmd. Na wat extra kleren te hebben aangetrokken, zijn we naar de stad gegaan, de helft gelopen, de helft met de bus. (Noord-Amerikanen zijn niet zo van het lopen….) Lopen in Tromso is een verhaal op zich. Het is zoiets als lopen op ijsbaan, maar dan o een berg, met heuvels, hobbels etc. Best moeilijk dus. Tenminste, ik ben het niet gewend. Erg vlot ging het dus niet, wilde je je nek niet breken. Dus als een stel pinguïns liepen we door de stad. Eerst naar de touristeninfo om het dogsledding te regelen voor zaterdag. Daarna wilden we een tour doen in ´s werelds meest noordelijke bierbrouwerij. Helaas was de gids ziek, dus ging het niet door. Aangezien ´s werelds noordelijkste glasblazerij om de hoek was, hebben we daar een kijkje genomen. Leuk om te zien hoe ze allerlei mooie creaties maken: wijnglazen, kerstkabouters, kerstbal-engelen en vissen. Na weer wat banjeren en ons verwonderen over hoe vroeg het al niet donker was (half 2 pikdonker) zijn we in een cafeetje neergeloft om op te warmen en uit te rusten (lopen over gladde straten is best vermoeiend…)

´s Middags zijn we naar Polaria geweest, ´s werelds meest noordelijke aquarium. Daar hadden ze grote zeehonden, krabben, roggen en weet ik het wat. En twee mooie natuurfilms over Svalbrd (spitsbergen) en Antarctica. Svalbard staat vanaf nu op mijn wenslijst van Nog Te Bezoeken Landen/Werelddelen. Het zag er echt heel mooi uit.

Daarna zijn we bij een quasi beroemde en vast ook wel ´s werelds meest noordelijke Thai neergeploft voor een dure maar zeer smaakvolle maaltijd. Later hebben we boodschappen gedaan, even uitgerust en een spelletje gedaan in de cabin, om vervolgens op onze eerste Noorderlicht expeditie te gaan.

Met een thermosfles warme sjokolade gingen we op pad. Vlak achter de camping ligt een langlauf route die we een stukje gevolgd hebben. Na een paar honderd meter zijn we van de route afgegaan en zijn we in het donker in de sneeuw gaan zitten wachten op mevrouw Aurora Borealis. De lucht was niet helemaal helder, dus al snel besloten we dat dat de reden was dat we mevroi niet zagen.

(overigens: de man van de toursiteninfo vertelde mij aan de telefoon dat het noorderlicht met als vrouwen is, onbetrouwbaar, recalcitrant, altijd te laat en onvoorspelbaar. Hmmm dacht ik, das niet helemaal waar! Echter, toen we bij de touristeninfo in Tromso waren vertelde de mevrouw dat het soms moeilijk is om het licht te zien, want het is net als mannen: onbetrouwbaar, altijd van huis, onberekenbaar en vaak onvindbaar….. Kijk, dat klinkt al een stuk aannemelijker…

Dag twee wilden we naar het Tromso Museum. Vanaf de camping zijn we daar naartoe gelopen. Althans, naar de plek waar we dachten dat het was…. De verkeerde kant van de stad… Dus na de (volledig besneeuwde, ´s werelds noordelijkste) botanische tuin gingen we met de bus naar de stad om te kijken of de gids in de brouwerij al beter was. Dat bleek niet het geval, dus zijn we naar het kunstmuseum gegaan. Daar was een expositie over ruige Noorse en Zwitserse landschappen. ´s middags hebben we cross country ski´s gehuurd, die we ´s avonds zijn gaan gebruiken. Dat was een zeer ehm… interessante onderneming. De twee jongens hadden allebei al aardig wat ski ervaring, en Elayne en ik allebei zo goed als nul (de andere meiden gingen niet mee). De jongens waren er dus al snel vandoor, terwijl Elayne en ik onszelf vooruit probeerden te krijgen. Da´s nog niet lastig. Het hele idee om ski´s glad te maken, zodat je snel naar benee kan, lijkt heel handig, maar als je dus omhoog moet, gaat het niet zo handig. En normaal als je vindt dat je te snel gaat, dan ga je wat slalommen of remmen, en dan minder je vaart. Maar als je met je ski´s in van die tracks zit, dan gaat dat dus niet. Ja, als je er uit stapt, maar dat ging niet echt. Ofwel, je skiet dus als een gek naar benee. En ja, dan val je dus. Halverwege onze route hebben we nog even een Noorderlicht wandelingetje gemaakt. In het duister zijn we in de sneeuw gaan liggen en hoopvol naar boven gaan kijken, maar wederom was A. Borealis ver te zoeken.
Ongeveer een uur na de jongens kwamen we terug: moe, koud, beurs, wit maar zeer voldaan. En de platte stukjes gingen heus zo slecht nog niet. De volgende keer gaan we daar dus beginnen :)
´s Nachts nog een Noorderlicht poging gedaan, in de duisternis onder een heldere, prachtige sterrenhemel. En ja, daar bleef het bij.

Zaterdagochtend werden we om 10 uur opgehaald door een busje voor de dogsledding. Behalve ons zes waren er nog twee Spanjaarden die deze tour deden. Na een half uurtje rijden (en van de omgeving genieten) kwamen we aan bij een soort boerderij waarvandaan we gingen touren. We werden in grote sneeuwpakken gehesen en kregen mega/moonboots aan. En een maffe muts. Maar het was wel nodig allemaal want het was erg koud. Daarna gingen we kennismaken met de honden. Als hondenfan (ahum) zag ik hier erg naar uit, maar wat waren die beesten lief! Toen ze ons in het oog kregen begonnen ze als een gek te blaffen en te springen. Ze hielden er erg van geaaid te worden of een knuffel te krijgen. Toen kregen we uitleg over de slee. Per duo kregen we een slee en 5 honden. Je moest op de rem staan, en zodra je hem losliet gingen de honden vanzelf als gekken ervandoor. Eerst dacht ik nog: ach zielig, die beesten moeten zo´n slee trekken. Maar zodra ze de slee in het oog regen begonnen ze te blaffen, springen en te rennen. De gidsen spanden de honden met grote moeite voor onze karretjes. Ik ging als eerste zitten in de slee, en Lauren ging op de slee staan. En vervolgens zoefden we heerlijk door de sneeuw. No ja, het hobbelde hier en daar nogal, maar dat deerde niet. Maar op een gegeven moment hoorde ik ´whoo´ en daarna niets meer. Bleek Lauren de slee te zijn gevallen. Ze was oke, maar kon er niet meer op springen. Dus daar zat ik, in de slee, met 5 dolle honden ervoor, zonder mogelijkheid om te remmen, die zit makkelijk achter de slee, voor de bestuurder. En die honden renden maar door, langs twee andere teams. Ik probeerde nog te roepen naar anderen dat Lauren was gevallen, maar ik lach zo vreselijk in een deuk dat er weinig uitkwam. Uiteindelijk bereikte mijn geproest de gids, die stopte, waardoor onze hondjes ook stopten. Lauren klom er weer op, en we konden verder. Halverwege wisselden we van bestuurder, en nam ik het over. Het was echt geweldig om op die slee te staan. Overal lag sneeuw, de lucht was prachtig, mooie honden voor ons, en met een vaart van zo´n 15 km/h lekker door de sneeuw glijden. Heerlijk! Ik zou het wel uren of dagen kunnen doen, maar helaas kwam er na 1,5 uur al een einde aan. We stuurden de sledes de kennel in, en de honden werden losgemaakt. We gingen een soort houten tipi in voor thee en heerlijke sjokotaart. Daar hebben we een poos zitten praten met de eigenaren van de farm. Ze hebben daar 78 honden, die ze vanaf augustus trainen voor de tochten. Doorgaans gaan de vrouwtjes voorop, en de mannetjes daarachter. Vrouwtjes zijn doorgaans slimmer, dus die leiden voorop, en de ´domme kracht´ komt erachteraan.
En toen bracht de vrouw 2 puppies van 2 weken binnen… de oogjes waren net open… zo schattig! Ze vielen steeds in slaap, en de knorden ze heel lief. Mocht ik ooit een hond nemen, dan wordt het zeker weten een husky. Ik ben fan :)
De rest van de middag hebben we rondgebanjerd en verschillende cafeetjes bezocht. ´s Avonds na een heerlijke pasta weer gepoogd Aurora B. te spotten, maar deze leek voortvluchtig.
De laatste dag wilden we naar het Tromso museum (nu echt) dus gingen we te voet naar de stad. De nacht ervoor had het gesneeuwd en gevroren, dus het was nog eens extra glad. Het nam dus twee uur voor we bij het museum aankwamen. Mar, het was het waard. Ze hadden een tentoonstelling over het Tapijt van Bayeux, over de vikingen, over het leven als sami en over de geografie van Noord-Noorwegen. Erg leuk. Toen was het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan. Tijdens het opstijgen rep Frouke (die toevallig dezelfde vlucht had) ´Lies het Noorderlicht!!´ Dus ik nog wanhopiger naar buiten turen dan ik al deed….. maar niets! Dus toen ben ik naar har rij gehold, over hun heen gaan hangen en naar buiten gaan kijken… maar ik zag niets, dus ik ging maar weer terug. Na 5 minuten nog maar eens proberen, toen ze zei dat het er toch echt was. Dus weer de mevrouw op stoel C gestoord, en over twee mensen heen naar buite gaan kijken. En ja, ik zag een kleine groene gloed in de lucht. Was dat het?? Ja dus. Hetw as een beetje flauwtjes, maar, ik heb het gezien! Dus ik mijn buurman wakker gemaakt zodat hij ook kon gaan kijken. Dat werd de mevrouw op stoel C iets teveel geloof ik, dus doe ging ergens anders zitten. Oopsie. Maar ach, ik moest en zou dat licht zien. En ja ik heb het gezien. Maar om eerlijk te zijn had ik iets meer verwacht. Maar A.B. heeft een 11 jarige cyclus, en nu zitten we in het dal van de cyclus, dus is ze niet zo actief. Sowieso schijnt het deze winter tegen te vallen. Maar, ik heb het gezien!

Ik weet niet of jullie het mee hebben gekregen, maar Al Gore is nu in de stad om de nobelprijs in ontvangst te nemen in het raadhuis. Dus ik ging een kijkje nemen. De hele entree heb ik gemist (verslapen) maar ik heb ze wel naar buiten zien komen. Uiteraard waren de batterijen van mijn camera leeg, maar ik heb hem heus gezien! En de Noorse koning en koningin en het kroonprinselijk paar Haakon en Mette-Marit. Toch even leuk :)

En wederom besef ik hoe snel de tijd gaat… de eerste internationals zijn al weer naar huis. Vooral komend weekend gaan erg veel mensen weg. Heel erg jammer! Het is zo leuk en gezellig, en als je afscheid neemt, weet je dat je elkaar waarschijnlijk nooit meer zal zien. En dat is jammer! Maar voor het zover is hebben we woensdag tot donderdag nog een cabintrip, donderdagavond een Astrid Lindgren dvd/avond met thee en koekjes, en vrijdag een uitgebreid etentje.

Overigen heb ik ook besloten te verhuizen. Mijn buren hangen me de keel uit. Ik zie ze amper, als ik ze zie zeggen ze geen gedag, mijn buur weet niet wat schoonmaken is (ondanks verscheidene briefjes en schoonmaakroosters op de deur), de gootsteen, mijn shampooflessen en ja zelfs tandenborstel zijn bedekt met zijn baardhaar, en hij rookt in zijn kamer (wat officieel niet mag), sigaretten en wiet, zodat heel mijn halletje incl. kledingkast ernaar ruikt. Tijd voor een nieuwe kamer dus. Ik weet nog niet precies waar ik heen ga, maar heb wat huizen op het oog met mensen die ook een jaar blijven.

Verder ben ik ontzettend in kerststemming door de sneeuw die zo nu en dan valt, de lichtjes in de stad de kerstliedjes in de winkel, de kerstkoffie, kerstthee, kerstkoekjes, kerstbier, kerstpostzegels, kerstkaarten, kerstfolders, adventkalenders, kerstworst, kerstmelk (eerlijk waar, het ligt allemaal in de winkel…) Laat maar komen die kerst!
Spreek jullie snel :)
Foto´s: http://picasaweb.google.com/LiesbethinOslo